Maandag 18 mei….een heel speciale dag……. Voor mij , maar vooral voor de 12-jarige Glenn . Glenn heeft Cystic Fibrosis …..een chronische en slopende ziekte…..Hij heeft het zwaar, maar niet alleen Glenn….ook zijn tweelingbroertje Danny, zijn zus Joyce en zijn papa en mama hebben veel te dragen. Wat zou het fijn zijn als ze eens éven alle zorgen kunnen vergeten…. En dat gebeurt op die 18e mei……... Als wensvervuller en als zijn juf-uit-groep 2 mag ik hem overvallen in de klas . Wát een feest. Glenn weet hélemaal niets. In het geheim is er van alles geregeld, zelfs de koffers zijn stiekem gepakt. Om kwart voor elf komen de taxichauffeur en ik bij de familie aan. Papa, Mama en Joyce staan al op de uitkijk…. helemaal opgewonden van datgene wat komen zal….. Papa Chris vraagt of Glenn bij mij in de BMW  mag…want dat zal hij toch zó geweldig vinden. Dus wordt, naast de taxibus, ook de cabrio  versierd. En toen óp naar school. Daar staan de journalist en de fotograaf van de Stentor al klaar om de overval vast te leggen, ……want als je belangrijk bent, kom je in de krant ! Nadat broer Danny uit de klas is gehaald, gaan we met elkaar naar groep 8, waar juf Marieke relaxed aan het lesgeven is….maar dat duurt niet lang meer……         De overval  is een geweldig succes. Glenn glundert van oor tot oor. Helemaal toen zijn grote vriendin Maartje hem de hint : ‘Je moet wel 600 km rijden‘  overhandigt, …want dan krijgt hij door dat hij naar zijn geliefde Legoland zal gaan !  Wauw , naar Denemarken ! Zomaar weg van school, zomaar geen toetsen meer, zomaar genieten ván en mét elkaar ! Als verrassing krijgt Glenn van de klas een tas mee, waarin allemaal cadeautjes en zelfgemaakte kaartjes zitten. Wat zal hem dat dierbaar zijn. Nadat de klas een traktatie is beloofd, gaan we naar buiten en gaat de reis beginnen…. Glenn beantwoordt  als een echte beroemdheid nog wat vragen van de journalist  en stapt daarna in de cabrio. De klassen van beide jongens staan er al blazend-op-roltongetjes en juichend om heen. Er heerst een totale uitgelatenheid van kinderen, juffen en meesters , die allen Glenn zijn droomwens zó gunnen. De hele familie deelt deze blijdschap en hun ogen glanzen…….     Na 3 keer luid toeterend langs de school met lawaai-zwaaiende kinderen te hebben gereden, zegt Glenn heel vertederend: ”Ik heb allemaal kriebels in mijn buik…..” Lieve Glenn, geniet van elke minuut van je wens…… we weten, dat jouw leven zeer heftig is en dat jou -na deze mooie dagen-  weer allerlei onderzoeken en nog operaties te wachten staan. Ondanks jouw zware last ben je altijd vrolijk….…de wereld kan nog wat van jou leren….. Je bent een kanjer !                                                                                                       Friedje den Hartogh